Als vrouw verandert ons lichaam voortdurend.

Het accepteren van deze veranderingen kan echter erg moeilijk zijn. Ik heb zoveel vrouwen horen zeggen dat ze terug willen naar hoe hun lichaam vroeger was.

Hoe kan het dat we de evolutie van de geest vieren, maar niet de evolutie van het lichaam?

Ons lichaam is verbazingwekkend en tot zoveel in staat.
Ze dragen ons door het leven en geven het zelfs vorm. Maar toch vinden we het moeilijk om de sporen die ze achterlaten te accepteren.

Wat als we proberen aanwezig te zijn in ons lichaam en het accepteren als een voortdurend veranderend instrument dat ons in staat stelt de wereld om ons heen te ervaren?

Zou dat ons vriendelijker maken tegenover het dier?